เมื่อฉันเป็นโรคประหลาด

12-10-51 / 18.00 น.

หลังพาตัวเองและน้องสาวกลับจากการช้อปปิ้งที่กินเวลากว่า 5 ชั่วโมง พร้อมเหงื่อโทรมกาย และเท้าที่ระบม

น้องสาว : ขาตัวเองเป็นอะไรอ่ะ เป็นจ้ำๆ เต็มเลย

เรา : (เอี้ยวตัวไปดู แล้วก็ต้องตกตะลึง) เฮ้ย เป็นไรวะ

จ้ำแดงๆ หลายจ้ำปรากฎอยู่บนต้นขาด้านหลัง ทำให้เราเกิดอาการวิตกขึ้นมาแบบช่วยไม่ได้

และหลังตกเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ แบบถึงพริกถึง ถึงสาเหตุของจ้ำแดง จาก แม่ น้องสาว น้องเขย จนหนำใจ

สุดท้ายได้ข้อสรุปว่า ควรไปปรึกษาหมอดีกว่า

หลังจากอาบน้ำ ทานข้าวเย็นเป็นที่เรียบร้อย ก็ให้น้องสาวพาไปคลินิกปากซอยด้วยสภาพสุดโทรม

เสื้อตัวโคร่งๆ กับกางเกงขาสั้น หน้าตา ผมเผ้าไม่ได้สนใจทั้งสิ้น

และนั่นก็เป็นสาเหตุที่ทำให้เจ็บใจมาถึงตอนนี้ ด้วยเพราะคุณหมอน่ารัก 55+

** แต่เดี๋ยวก่อน เพราะประเด็นสำคัญที่จะบอกเล่า มันคือเรื่องต่อไปนี้ต่างหาก

หมอ : คันมั้ยคับ

เรา : ไม่ค่ะ

หมอ : เจ็บมั้ยคับ

เรา : ไม่ค่ะ

หมอ : ไปกินอะไรแปลกมาบ้างหรือเปล่าคับ

เรา : ไม่ค่ะ

หมอ : (ทำหน้าคล้ายๆ หนักใจ) งั้นต้องลองเจาะเลือดออกมาตรวจพวกเกล็ดเลือดนะครับว่ามีปัญหารึเปล่า

เรา : (เจาะเลือด เข็ม หมอบอกให้เจาะเลือด หลังจากนั้นหน้าคงเริ่มซีด ใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยคิดว่าจะเป็นมาก่อน หมอจะเจาะ หรือพยาบาลเจาะวะ เมื่อกี้วัดความดันให้ก็มือหนักซะ แล้วถ้าเส้นเราหายากต้องเจาะหลายครั้งจะไหวมั้ยเนี่ยกรู …ฯลฯ)

เรา : เจาะเยอะมั้ยคะหมอ (กลั้นใจถามไปแม้จะรู้คำตอบ) 

หมอ : (หันมามองหน้าคล้ายจะหน่ายๆ) ถ้าไม่พร้อมหมอจะจัดยาไปให้กินก่อนละกันนะครับ

เรา : (ยิ้มแบบโล่งอก พร้อมตอบไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ) ค่ะ

………………

เคยได้อ่านเรื่อง Phobia ว่าด้วยความกลัวทั้งหลายของมนุษย์

หลายความกลัวทำเราขำ และหลายความกลัวทำเราข้องใจ

จะมีคนกลัวอะไรแบบนี้จริงเหรอ

แต่จะยังไงก็ช่าง อาการจ้ำแดงๆ ในวันนี้ก็ทำให้เรารู้ตัวว่า ตัวเองก็ป่วยเป็นโรค Phobia เช่นกัน

เพียงแต่ในตอนนี้ เรายังตัดสินใจไม่ได้เท่านั้นเองว่าระหว่าง

Aichmophobia (โรคกลัวของแหลม) กับ Algophobia (โรคกลัวเจ็บ)

เรามีอาการของความกลัวอันไหนมากกว่ากัน